Friday, April 30, 2010

UIT MY ATELJEE... laaste stuiptrekking

Die afgelope naweek gaan verken ons met ons kinders die Gamkasberge- ongelooflike natuurskoon maar nerens loop ek n verlore veertjie raak nie. Tog is voels volop daar. Calitsdorp se huisies spog met een of ander kunstenaar se uitgestrooide talente oppie mure, soos confetti oor n bruid...
Oppad terug hustoe, val ons soos dorstiges uit die bakkies om n onverwagse klein ateljee langs die pad te gaan bekyk. Ons `oe en aah` en my mond bly ok sommer oophang so innie `aah` toe ek n half versteekte mandjie vol pienk volstruisvere langs n ou kas gewaar! `Sommer maar afval veertjies` verduidelik die gawe eienares, nie vir my nie! Reg geraai, selfvoldaan nooi ek dieselfde aand my man en maat na ons boheemse slaapkamer, getooi met pienk vere en feetjie liggies...
Vir twaalf jaar al, kom verras hy my met n klein veertjie in sy hand wat hy woordeloos voor my hou, soos n kosbare geskenk- wat dit altyd sal wees.
Genoeg van vere nou sou ek reken...

Thursday, April 29, 2010

UIT MY ATELJEE...DEEL 2 - vere

Die deksel word gelig- die mooiste versameling vere wat ek nog gesien het! Nie mens gekleur nie, le metaalgroen, blou, oranje fisantvere sorgsaam ingepak in hierie trotse dosie. Dit was `geen moeite` vir haar om dit te loop en optel nie...
Uiteindelik word ons allergrootste droom bewaarheid toe ons in George aanland. Naby die see waar ek met die branders se klank los woorde en gedagtes soos treintrokke aanmekaar kan haak om my stories te laat uitstoom...
Ek praat met my seevoels en versamel hul vere vannie strand af totdat ek nie meer weet wat om daarmee te maak nie! (asof hulle sou opraak) maar hulle trek my soos magnete. My brein was naderhand goed in rat en ek het begin boekhou van wat als met n veer gedoen kan word- noem my mal!

UIT MY ATELJEE...

Hoekom fassineer vere my so?? ek loop hoeka neus innie lug vir geen ander rede nie, as dat ek dalk die gelukkige eienaar mag word van n dartelende veer van iewers uit die lug-mooi grys duifvere, klein sagte wit veertjies as ek baie gelukkig is, nou en dan n geel ene...
Ek klim deur doringdrade (al se die bordjie `oortreders sal vervolg word`)om agter n tarentaalveer aan te hardloop! Toe ek n paar jaar in P.E. gebly het was sonneblomme, groenmielies en tarentale n groot gemis in my lewe-
Soms waai n groterige wit veer ons woonstel binne, dit le net daar in die ligte roering vannie lug- hulle noem ek my engele.
So ontvang ek eendag my eerste `gestremde vere` n Jong man van langsaan, ook gestremd,
kom le een oggend n verkreukelde nat sakkie met die grootste afwagting en opgewon-
denheid in my hande. Binne in was n hoop sopnat gereende eendvere wat ek later met seer verwondering onder die kraan moes afspoel om die modder uit te kry. Dat hy so baie moeite gedoen het om in die reen en modder te loop en vere op te tel vir iemand wie hy nie eintlik geken het nie...
Ons word vyf jaar gelede `inkommers vanuit die Tranvaal` innie Klein Karoo- ywerig om ander kunstenaars te leer ken gee ons die eerste tree na die dorp se ateljee.
Mooigoed is oral uitgestal maaar wat sal ek eerste raaksien? die mooiste, kleurvolste volstruisvere! Soos n kind se verwondering in helder ballonne, so was my blydskap toe ek my gesig tussen al hierdie lieflike, sagte, groot vere druk- om later skatryk met n armvol terug te keer na ons wit vissershuisie, waar elke vertrek opgevrolik word met skelpienk, pers, rooi en groen vere. n Verwelkomings geskenk van een vannie Klein Karoo se bekende skilders.
Soos dit gaan in sulke klein `skinderbek-plekkies` klop n vrou n paar dae later aan ons deur. Persoonlik het ek haar nie geken nie, net raakgeloop en die Uniondale kop-
knik gedoen soos ou inwoners daar doen, veral as jy n inkommer is...
Dit was n nuwejaars oggend toe sy n pragtige goud/swart dosie na my uithou, met die woorde `ek het gedink jy sal hiervan hou` ek was versigtig om dit oop te maak, mens weet nie of daar eiers of dalk n kuiken of twee in kon wees nie.